Vereniging Onderofficieren Logistiek
|
|
|
als lid? |
Schoolbatters in Afghanistan? “Dames en heren, welkom op Kandahar Airbase. Ik ben de commandant van het acclimatisatiedetachement. Ik besef dat u een lange reis achter de rug heeft dus zullen we proberen het zo kort mogelijk te houden. Ik zal u zo vertellen ga wat u de komende vijf dagen te wachten staat, maar eerst zal ik u laten zien waarom wij hier zijn…” Vervolgens laat de Majoor een foto zien waarop een thermometer een pas gemeten 69.2ºC aangeeft. Zo’n twee maanden eerder zaten ik en al mijn schoolbat collega’s in de kantine van het lesgebouw, toen onze commandant vertelde dat er mogelijk een steunaanvraag aan zat te komen voor het leveren van een aantal instructeurs aan staf-CLAS voor Afghanistan. Het zou te maken hebben met het begeleiden van een acclimatisatieprogramma maar er was nog een hoop onduidelijk. Als er vrijwilligers waren moesten die zich opgeven bij hun CC. Onduidelijk of niet, het leverde zo’n 30 welwillenden op, verdeeld over twee compagnieën. Ieder zal zo z’n eigen motivatie hebben gehad. Mij leek het een mooi buitenkansje. Ik zat al tweeënhalf jaar op het Schoolbataljon en was best toe aan een beetje afwisseling. Daar komt nog bij dat het nog helemaal niet zeker was of de Nederlandse regering de Uruzgan-missie zou gaan verlengen, Dit was dus misschien wel de enige kans om nog in Afghanistan te komen. Na overleg, geschuif en een aantal ‘slecht nieuws’-gesprekken zijn er uiteindelijk zes van ons uitgekozen en tot mijn grote vreugde.. Ik mocht mee! De oorspronkelijke opdracht vanuit Apeldoorn was dat de drie brigades samen verantwoordelijk waren voor het leveren van personeel maar dit bleek voor 11 en 13 niet mogelijk. Deze plaatsen werden opgevuld door ons Schoolbat. 43 Mechbrig zou wel in staat om personeel te leveren. Het volledige detachement zou gaan bestaan uit een Majoor (als commandant, een HPG-specialist, een sportinstructeur, 3 Oon van 43 Mechbrig, 6 Oon van het SBAT. Voor de opstart werden we versterkt met een Adjudant-gnk die al in een vroeg stadium nauw betrokken was bij het schrijven van het acclimatisatieprogramma. We zijn via Kabul ingevlogen, waar het al direct duidelijk was dat onze taak geen overbodige was. In Irak was het óók warm, maar op de een of andere manier vergeet je hoe dat voelt. Nu wist ik het weer! We zijn dezelfde dag nog doorgevlogen naar Kandahar. De eerste twee weken van ons verblijf lagen in het teken van voorbereiding. We moesten uiteraard zelf acclimatiseren en hoe kon dat beter dan onze eigen programma doorlopen?! De duur van het programma was 5 dagen. Elke ochtend vroeg begon het programma met sporten. Hierdoor werd het lichaam gedwongen om te zweten. Wat hét middel van ons lichaam is om af te koelen. Daarna gingen we zo snel mogelijk in een ruimte zitten met airco. Om te schuilen als het ware. Hier zouden we de eenheden dan herhalingslessen bieden, onderbroken door een siësta van vier uur rond de lunch. Wij gaven deze lessen de eerste week dan ook aan elkaar. Zo hadden we de mogelijkheid om op het laatste moment nog wat puntjes op de “i” te zetten en eventueel wat wijzigingen aan te brengen. De dagen werden afgesloten met een mars. Na bijna twee weken kwamen de eerste van ruim 1400 in-rotanten aan op KAF. Van begin juli tot eind augustus kwam er twee keer per week een vlucht aan op het vliegveld. Sommigen nog bijkomend van 7 weken verlof, anderen nog brak van de niet altijd vloeiend verlopen heenreis. Nadat iedereen zijn of haar uitrusting en wapen had gekregen werden ze ontvangen in de “Dutch-corner” voor de presentatie van het acclimatisatieprogramma, ingeleid door de Majoor. Nadat de HPG-er en sport-instr in het kort het nut en belang hadden aangegeven van het programma werden de militairen in groepen aan twee instructeurs(/begeleiders) gekoppeld. De volgende vijf dagen zouden naast de sport vooral gevuld worden met (herhalings)lessen. Deze lessen waren samengesteld op basis van de wensen van staf-TFU. Toch hielden we ook rekening met de voorkeuren van de pc-en en gpc-en. De lessen die we aanboden waren o.a. search, opsec, hpg en zhkh. Aangevuld met extra zaken die relevant waren voor hun missie zoals: medivac-procedures, vbdn, warmteletsels, nieuwe gnk-middelen en de nieuwste ontwikkelingen op search-gebied. Deze lessen paste we aan aan de verschillende wapens- en dienstvakkers. De sportlessen werden als flink pittig ervaren, vooral voor degenen die lekker lang verlof hadden genoten en hun laatste sportmoment op een kazerne hadden gehad. Bij de sport werd de polsslag en het gewicht genoteerd, net als de kleur van de urine. Dit alles om hun gezondheid en mate van dehydratie te monitoren. Bewaakt door onze collega sport-instr. Het was mooi om al die verschillende eenheden op doortocht te hebben. De ene week heb je een groep verkenners, dan een bevo-pel of een groep waarnemers. En wat zijn ze allemaal anders. Net als je gewend was aan een fanatieke groep jonge infanteristen, bracht de volgende vlucht de C-TFU en zijn staf. Een heel ander niveau maar beiden waren leuk om te begeleiden. Zowat iedereen gaf aan was positief over het programma. Toch hebben we een hoop geleerd voor volgend jaar. Dan zullen anderen het acclimatisatiedetachement vormen. Die kunnen profiteren onze ervaringen. Wmr1 Mark
|
Nieuwsbrief OTCLOG
|
